Waar komt verwenzorg vandaan?

Verwenzorg komt niet uit de lucht vallen. Het heeft al een - weliswaar kleine - historie.
Jan Bastiaanse was tot zijn overlijden, op 18 juli 1997, directeur van het Landelijk Centrum Verpleging en Verzorging. Hij droeg met verve de verwentheorie uit. Hij bracht het als tegenhanger van de alom beleden zelfzorgtheorie. "Niks zelfzorgen, vertroetel ze maar", zei hij.

Na zijn dood heeft Joke Zwanikken-Leenders de fakkel overgenomen en de theorie concreet handen en voeten gegeven. Zo kregen chronisch-psychiatrische patiënten een high-tea in een kasteeltuin, daklozen kregen kerstpakketten en werden er nog veel meer 'verwenacties' georganiseerd.

Sinds 2001 is er de Nationale Verwendag in de zorg.
De dag valt in de Week van de Chronisch Zieken. Bewoners van verpleeg- en verzorgingshuizen, maar ook de veelal oude bewoners van afdelingen in de psychiatrie, worden getrakteerd op een bijzondere dag. Ze gaan eens uit eten in een echt restaurant. Om te ontdekken dat echt eten anders smaakt dan het "ontkoppeld koken" waarmee ze in de instelling te maken hebben. Of ze gaan naar een mooi pianoconcert. Om zo te ervaren dat er verschil bestaat tussen live muziek en een Cd-schijf.

Verwenzorg mag dan een nieuw begrip zijn (het staat sinds 2005 in de Dikke Van Dale), het is al zo oud als de weg naar Rome. Verwenzorg gaat over de terugkeer van normen en waarden in de zorg. Bijzondere uitstapjes verzinnen is natuurlijk prachtig, maar in de kern gaat het om de basale dingen, waarvan al heel lang bekend is dat ze heilzaam werken: "goedemorgen" zeggen, een aai over de bol geven, even de kussens opschudden. Net even dat extraatje. Zodat er weer warmte en genegenheid in de zorg is. In Engelstalige landen spreekt men over "TLC-zorg": tender, love and care.